ေရႊျခံသူ

၂၈ရက္ေန႔ဟာ က်မဘဝရဲ႕ ေပ်ာ္စရာေန႔ေလး တစ္ေန႔ပါ။ ေဝးကြာေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သယ္ရင္းေလးနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခဲ့လို႔ပါ။ ခ်စ္သယ္ရင္းေလးက "စ" လံုး ကိုထြက္သြားတာ။ သူနဲ႔ မေတြ႔ရေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ထားတာ။ ျပန္ေတြ႔ရေတာ့ အတိုင္းမသိ ဝမ္းသာမိတယ္။ သူကလည္း က်မကိုလြမ္းတယ္။ က်မကလည္း သူ႔ကိုလြမ္းတယ္။ (သူဆိုတာ... ငယ္သယ္ရင္းေလး ေဆြေအးပါ)။

သူငယ္ခ်င္းရယ္.......
အေနေ၀းလို႔
စိမ္းသြားၿပီလို႔
မဆိုလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္...။
သူငယ္ခ်င္းရယ္.......
သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြ႔လို႔
ေမ့သြားၿပီလို႔မေျပာလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္...။
သူငယ္ခ်င္းရယ္.......
မင္း နဲ႔ ငါ ဟာ
ငယ္ဘ၀တည္းက
သံေယာဇဥ္
ရစ္ေႏွာင္ခဲ့တာ ၾကာၿပီမို႔
အခ်ိန္ေတြေႏွာင္းသြားလည္း
မျပတ္ခိုင္မာ ၿမဲၿမံေနမွာပါ...။

တေန႔ကေပါ့......။ က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေလးနဲ႔ စပ္မိစပ္ရာ အေၾကာင္းေလးေတြေျပာရင္း.....။
သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ေခြးေလးေတြ အေၾကာင္းေျပာေတာ့ က်မရဲ႕ တစ္ေကာင္တည္းေသာ ေခြးေလးကို
သတိရလို႔ ဒီ post ေလးတင္ျဖစ္တာပါ။ တိရိစာၦန္ေလးေတြကို ခ်စ္လိုက္တာ။ အထူးသျဖင့္ေခြးေလးေတြကို ပိုခ်စ္တယ္.....။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို ေခြးေလးေတြ အရမ္းေမြးခ်င္တာ။ ေမေမကအိမ္မွာ ေပးမေမြးဘူးေလ။ ေမေမကသက္ရွိေခြးေလးေတြကို ေပးမေမြးေတာ့ သက္မဲ့ျဖစ္တဲ့ အရုပ္ေလးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအိမ္က ေခြးေလးကိုပဲ ခ်စ္ရတာ။ သူမ်ားအိ္မ္ကေခြး အိမ္ကိုခဏ လာလည္ရင္ေတာ့ ရတယ္။ အိမ္မွာေခြးမေမြးရဘူး ဆိုေပမဲ့ က်မမွာေလ တိုးလံုဆိုတဲ့ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ေတာ့ရွိဘူးတယ္။ တိုးလံုေလးက်မတို႕အိမ္ကို ေရာက္လာတာမထူးဆန္းပါဘူး။ မထူးဆန္းတဲ့ေဆာင္းတြင္း ေန႕ေလး တစ္ေန႔မွာ တိုးလံုေလးရဲ႕မိခင္ ေခြးမႀကီးက က်မတို႕အိမ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေခြးမႀကီးကကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ေလ။ ေမေမကလည္း ေခြးမႀကီးကိုျမင္ေတာ့ ေမာင္းမထုတ္ရက္ တာနဲ႔ အိမ္မွာေကၽြးထားလိုက္တာ။ ဘယ္အိမ္က ေခြးမွန္းမသိဘူး။ သနားလို႔ေခၚထားတာ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေခြးမႀကီးက ေခြးေလးေတြ ေမြးၿပီးတာနဲ႔ ေသသြားတယ္။ သူ႔ကေလး ေလးေတြလည္း အကုန္ေသကုန္တယ္။ ၀၀တုတ္တုတ္နဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေခြးေလး တစ္ေကာင္ပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ေခြးေလးေတြ ေမြးခ်င္တဲ့ က်မအတြက္ အိုေကသြားတာေပါ့....။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ေခြးေလးကို တိုးလံုလို႔ နာမည္ေပးလိုက္တယ္။ တိုးလံုေလးဟာအရမ္းသနားစရာေကာင္းတာ။ သူ႔ကိုေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း သူ႔ရဲ႕မိခင္လည္းေသ....... သူ႕ေမြးခ်င္းေတြလည္းေသ....နဲ႕....။ တိုးလံုေလးအတြက္ က်မတို႔မိသားစုအလုပ္ေတြရႈပ္ကုန္တာေပါ့။ ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့ေလ သူ႔ကိုေစာင္ေတြနဲ႔ ေသခ်ာထုပ္ပိုးၿပီးမွ သိပ္ရတာ။ ႏြားႏို႕ေတြ ဘီစကစ္ေတြ ေကၽြးေတာ့ တိုးလံုေလးဟာ နဂိုထက္ပိုၿပီး ၀တုတ္လာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ က်မသြားတဲ့ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္နဲ႕လိုက္ေနတာ။ တစ္အိမ္လံုးမွာမွ သူကက်မကိုပိုၿပီးခင္တာေလ။ စိတ္မေကာင္းစရာ ေကာင္းတာကေလ တိုးလံုေလးကို က်မတို႔ ဂရုတစိုက္ ေကၽြးေမြးခဲ့ေပမဲ့ တိုးလံုေလးဟာ ေသသြားရွာတယ္။ အဲဒီေန႔က က်မေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ ေမေမက အဲဒါေၾကာင့္ အိမ္မွာ တိရိစာၦန္ေလးေတြ မေမြးခ်င္တာတဲ့...။ ခုလိုမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သြားရင္ စိတ္မေကာင္းလို႔တဲ့....။
က်မရဲ႕....တိုးလံုေလးကို သတိရလို႔ ေရးလိုက္တာပါ.....။

Tuesday, January 15, 2008


၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေလးေရ။
မင္းရဲ႕ဆႏၵေတြျပည့္၀ခဲ့ပါၿပီ။ အတိုင္းမသိကို ေက်နပ္ပိတိ ျဖစ္မိပါတယ္။

နတ္သမီးတမွ်
လွပ လွတဲ့သူငယ္ခ်င္း
မင္းဘ၀ လိုအင္ဆႏၵ
မရမရွိ ရရွိေစသား
မင္းရည္မွန္းခ်က္
ျပည့္စံု ေအာင္ျမင္
လူတကာခ်စ္တဲ့
ဆရာ၀န္မႀကီး ျဖစ္ပါေစလို႕.......။